Cuma, Eylül 18, 2009 - takıntı ve paranoya 1

Önce söz vardı, gönül okşayan
Tekrarına binaen çok klişeleşti
Suskunlaştı nitekim beni yok sayan
Beni farklı gördü, kendi başkalaştı

Şüphelendi benim saf hevesimden
Kuruntunun treni, perona yaklaştı
Hırçınlaştı, inmedi kara devesinden 
Rayda uzun yol aldı ve paranoyaklaştı

Denedim anlatmayı, tıkalıyken kulaklar
Az çok duyanlar bile, hepten zıtlaştı
Çirkinleşti işler, gitti geldi ulaklar
Kötü söz taşıdılar, anlayışlar kıtlaştı

Yıldız korkmadı ateş böceği sanılmaktan
Etmedi bir endişe kötüce anılmaktan
Ve azıcık ürperdi yanılıyor olmaktan
Bütün bu hususlarda, Ay ile dertleşti